Net zoals andere websites maken ook wij gebruik van cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) om het bezoek van onze website voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken. Bovendien kunnen wij en derde partijen hiermee eventueel advertenties aanpassen aan jouw interesses en kun je informatie delen via social media. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord.

 

Muziek als 'Poort naar (zelf)bewustzijn'.

Muziek is altijd belangrijk geweest in onze maatschappij en de menselijke geschiedenis. Het wordt voor allerlei doeleinden gebruikt onder andere voor ceremonieen en om te communiceren. Muziek draagt emoties en indrukken over. 
Muziek geeft ook sterk de tijdsgeest weer. Net als in de andere kunstvormen zoals dans, beeldende kunst, dichtkunst enzovoort, kan men in de muziek 'horen' hoe het gaat met de mensen en de maatschappij. 
In de 20e eeuw zijn de ontwikkelingen in maatschappij en dus de muziek heel snel gegaan. Nog nooit eerder hebben we zo'n snelle ontwikkeling gezien in de wereld. Er is een enorme ontwikkeling gaande op gebied van onder andere wetenschap en technologie, en dus ook in de muziek. In een tijdspanne van nog geen eeuw is ook inde muziek een geheel ander en nieuw idioom ontstaan waardoor er ook in de muziek een andere 'taal' is ontwikkeld. Tegelijkertijd zijn er heel veel andere muziekstijlen erbij gekomen, zoals jazz, blues, pop, rock, heavy metal enzovoort en wordt er, mede door de ontwikkeling van de communicatietechniek, steeds meer gebruik gemaakt van elementen uit de wereldmuziek. 
Dat we nu ook leven in een technologische tijdperk is een gegeven dat we allemaal wel kennen. Dat zien we onder andere terug in de enorme ontwikkelingen van computers, telefoons, vliegtuigen, raketten, wapenindustrie, Artificial Intelligence. Dat zie (en hoor) ik ook behoorlijk sterk terug in de muziek van vandaag. Tijdens uitvoeringen van (hedendaagse klassieke) muziek wordt er regelmatig gebruik gemaakt van (live) elektronica en muziek wordt steeds vaker geproduceerd en gecomponeerd met behulp van computers. Kortom: zowel in de maatschappij als dus in de muziek zie ik een ontwikkeling van automatisering, standaardisering en digitalisering. 

Als ik verder en dieper kijk zie ik een wereld waarin veel mensen verbinding met hun ware kern zijn verloren, dat ook te horen is in de muziek. Dit uit zich in onder andere in een (chronisch) gebrek aan rust, vrede, hoop, liefde, gezondheid, balans en eenheid. 

Ik zie dat als gevolg hiervan 2 ontwikkelingen gaande zijn in de persoonljke levens van de individuen en de maatschappij. 

De ene ontwikkeling gaat bergafwaarts. Men verliest alle hoop op een betere wereld, neemt geen verantwoordelijkheden meer over hun leven, en verliest daardoor de kracht om een betere wereld te scheppen. Men legt de schuld buiten zichzelf, waardoor boosheid, agressie, geweld en wanhoop alleen maar toeneemt. Men wordt ziek van hun eigen gevangenis en weet niet hoe hieruit te komen. De toekomst lijkt echt uitzichtloos te zijn wat het gebrek aan kracht om een verschil te maken juist doet afnemen. 
Ook lijkt men dan meer onderhevig te zijn aan verslavingen. Gokken, roken, alcohol, seks, drugs shoppen, werken, dit alles (en nog meer) wordt gedaan in overmaat. Deze verslavingen verdooft hun innerlijk leven nog meer waardoor de doelloosheid van hun leven alleen maar versterkt wordt. "Want wat is het doel van het leven? Is er wel een doel in dit leven, of is het leven op zichzelf geheel doelloos?" En dit alles zorgt ook weer voor nog meer moedeloosheid, wanhoop, verdriet en angst wat zich soms ook uit in meer onbegrip, meer agressie, meer disbalans. 
Verder zie ik dat alles snel moet. Er lijkt een enorme haast te zitten op alles. 
Dit vind ik ook terug in de muziek. De muziek, zeker als het gaat om hedendaagse klassieke muziek, lijkt fragmentarischer te klinken, en hoewel ik het vaak spannender vind klinken, vind ik het soms ook agressiever klinken. En ik zie en hoor vooral ook in de licht muziek een sterke tendens van een grote snelheid. De liedjes moeten niet te lang duren, en het komt regelmatig voor dat de onderwerpen van de liedjes over seks, drugs, alcohol, misbruik, geweld, en een snelle bevrediging van behoeften. Dit zie ik ook terug in de muziekidustrie zelf, waar het met name om het uiterlijke met materiele rijkdom lijkt te gaan, en niet om een innerlijke houding van rust en vrede. Aangezien dit dan groots wordt neergezet, krijgen veel mensen het gevoel dat dit het 'echte' leven is, wat weer voor een grote desillusie zorgt zodra men erachter komt dat dit slechts illusie is, en dus vluchtig van aard en niets betekent. 

Men zoekt ook sterk de grenzen op. Er komen vragen op als: "Hoe kan ik de grenzen oprekken? Hoe kunnen we meer opties ontwikkelen? Waar liggen de grenzen? Zijn er wel grenzen? Ik wil geen grenzen, ik wil grenzeloos zijn". Dat zijn vragen en inzichten die ik soms hoor tijdens gesprekken of lees in artikelen. Dit hoor ik zeker terug in in ieder geval de hedendaagse klassieke de muziek en haar ontwikkeling. Grenzen worden sterk opgezocht en verlegd als het gaat om onder andere elektronica, speeltechnieken en instrumentenbouw. 

De andere ontwikkeling is juist bergopwaarts. Men gaat juist op zoek naar hun ware kern, hun roeping en ervaart steeds meer een diepe verbinding met zichzelf, zielsverwanten en de Bron van het Leven, waardoor liefde, eenheid, broederschap en hoop hoogtij viert. Men geniet steeds meer van het leven en zoekt de stilte op, waardoor het innerlijk leven steeds rijker wordt. Hierdoor omtstaat er steeds een grotere eenheid tussen het innerlijk leven en het leven in de buitenwereld, zodat er steeds een grotere congruentie ontstaat tussen de innerlijke belevenis van het individu en de uiterlijke manifestatie van die belevenis. Er ontstaat steeds meer een eenheid tussen lichaam, geest, hart en ziel. Men herinnert zich steeds meer hoe sterk alles met elkaar verbonden is en dat de gehele schepping 1 geheel vormt. Dit alles zorgt voor meer begrip, meer compassie, en meer eenheid in verscheidenheid tussen de mensen onderling en in de mensen zelf. Men gaat dan steeds meer in eenheid met zichzelf en hun naasten leven. 
Het gaat niet langer om huidskleur, geslacht, nationaliteit, achtergrond en dergelijke. Het gaat erom dat we allemaal mensen zijn die voortgekomen zijn uit dezelfde Bron van Liefde.
'De wereld is slechts één land waarvan de mensen de burgers zijn', is een quote, een wijsheid en een belofte dat steeds meer werkelijkheid wordt. 
Doordat men inderdaad echt op zoek gaat naar hun ware kern en naar hun roeping, is de eerdere zucht naar snelheid, materiele rijkdommen zonder geestelijke rijkdommen, verdoving en verslavingen steeds minder sterk aanwezig. Deze zaken blijken niet datgene te geven waar men op had gehoopt. Het 'ware' leven blijkt andere waarden te hebben en men gaat opnieuw op zoek naar hun kernwaarden en dat waar men energie van krijgt. 
Ik hoor dit ook zeker terug in de muziek. Er zal steeds meer een samensmelting komen van verschillende stijlen in de muziek. Het gaat niet langer persé om dat iets 'klassiek, pop, rock, heavy metal, jazz, folk' is. Het gaat steeds meer (net als bij mensen) om dat het muziek is. 
Het feit dat de wereld om ons heen steeds meer als 1 land wordt waarvan de mensen de burgers zijn, is ook steeds meer te horen in de muziek. Er zal echt een nieuwe muzikale taal ontstaan van waarin er een duidelijke ontwikkeling te horen valt van cross overs en in het gebruik van elementen uit de wereldmuziek. 
Eigenlijk gebeurde dit vroeger ook al, bijvoorbeeld tijdens de Gouden Eeuw, toen men van verschillende naties bij elkaar kwam. Men nam toen ook al hun muziek mee, wat weer leidde tot een samensmelting van die verschillende stijlen in de muziek. En daar waar het toen Europese muziek betrof, betreft het vandaag de dag de muziek uit de gehele wereld. De technologische ontwikkeling van deze tijd draagt hier ook een enorm belangrijke steen bij, omdat we alle informatie in onze broekzak hebben met de snelheid van het licht. Hierdoor wordt de wereld van muziek ook steeds meer als 1 geheel, een ontwikkeling dat al reeds gaande was in het begin van de 20e eeuw, en zich ook verder zal blijven ontwikkelen. 
Ook hoor ik duidelijk een andere boodschap doorklinken in de muziek, namelijk een boodschap van hoop, liefde, rust, van leiderschap nemen over je leven, van de wereld een mooiere plaats maken, van zelf actualisatie. De voorbeelden van muziek die hierbij passen worden steeds talrijker, en men laat zich steeds meer inspireren door die muziek. 

En hoewel het wellicht nog wel een aantal eeuwen zou kunnen duren zal iedereen in de wereld van morgen in eenheid met zichzelf, elkaar en de omgeving leven. Dat betekent onder andere dat er een eenheid en gelijkwaardigheid is tussen lichaam, geest, hart en ziel. Mede hierdoor is de Allergrootste Vrede een feit geworden omdat men in contact staat met hun innerlijke kern dat liefde is. Dan is er geen noodzaak meer om oorlogen te voeren, de uitersten tussen armoede en rijkdom zijn verdwenen, de mensheid is als 1 ras en de wereld zal inderdaad 'slechts één land zijn waarvan de mensen de burgers zijn'. Dat betekent onder andere dat de landsgrenzen zoals opgesteld door mensen, compleet zullen vervagen, en de mensen zullen zich overal thuis voelen, omdat iedereen overal welkom is. Dit zal onder andere versterkt worden door het gebruik van 1 wereldhulptaal waardoor men zich overal verstaanbaar kan maken. Men zal niet langer meer kijken naar geslacht, huidskleur, of andere culturele/religieuze achtergronden. Men ziet alleen maar zielen die hier gekomen om een grootse eeuwigdurende bescchaving uit te dragen in woord en daad. 
En de muziek van de toekomst? Die zal ook weer een reflectie zijn, zoals het altijd is geweest, van de maatschappij van die dag en de mensen die dan leven. Muziek zal in dienst staan voor het Hogere en zal daarom enorme hoogten bereiken omdat de inspiratie voor die muziek het Allerhoogste is. Er zal ook (hoop ik) een innige relatie ontstaan tussen het Woord en de muziek, zodat de betekenis van de woorden en/of emoties ook duidelijk te horen zijn in de klanken van de muziek. Muziek zal daarin weer haar plek innemen, zowel als kunstvorm en als wetenschap om de kracht van de van de woorden en/of emoties zo sterk mogelijk te laten klinken in de muziek. 
En in hoeverre er echt weer een nieuwe muzikale stijl zal ontstaan, of dat er diverse stijlen naast elkaar blijven bestaan, weet ik niet. Wat ik wel geloof is dat de muziek van de toekomst de ziel echt vleugels geeft, zodat de ziel echt kan opstijgen naar die Hogere Sferen waar men vaak over leest en hoort. Daar waar onze echte Thuis is. 

 
Website laten maken door Modual | Open cookie voorkeuren